Góra Syjon jest to górne Jeruzalem – chodzi duchowe miasto. Bóg mówi o górze Syjon: To jest miejsce przebywania Moich Synów, tam są Moi Synowie. Góra Syjon jest miejscem zjednoczenia wszystkich tych, którzy żyją w Bogu, ale w tej chwili góra Syjon jest pokalana. 2 Krl 19: 21 Oto wyrocznia, jaką wydał Pan co do niego: Gardzi tobą, szydzi z ciebie Dziewica, Córa Syjonu. Za tobą potrząsa głową Córa Jeruzalem. To jest ten stan góry Syjon, która dzisiaj jest tą górą przejętą, zniszczoną przez upadłych aniołów. Na tej górze Syjon – nie Syjon w Jerozolimie, ale mówię tu o górze Syjon, jako o duchowej górze, to jest to duchowe Jeruzalem, tam wstępują i zbierają się w tym miejscu wszyscy, którzy uwierzyli Bogu. Hbr 12: 18 Nie przystąpiliście bowiem do dotykalnego i płonącego ognia, do mgły, do ciemności i burzy 19 ani też do grzmiących trąb i do takiego dźwięku słów, iż wszyscy, którzy go słyszeli, prosili, aby do nich nie mówił 20 Nie mogli bowiem znieść tego rozkazu: Jeśliby nawet tylko zwierzę dotknęło się góry, winno być ukamienowane. 21 A tak straszne było to zjawisko, iż Mojżesz powiedział: Przerażony jestem i drżę. 22 Wy natomiast przystąpiliście do góry Syjon, do miasta Boga żyjącego, Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zebranie, 23 do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, do Boga, który sądzi wszystkich, do duchów sprawiedliwych, które już doszły do celu. Górne Jeruzalem, czyli góra Syjon, która dzisiaj jest pokalana, ponieważ Bóg mówi: Jak długo będziesz się jeszcze wynosiła? Usunę z góry Mojej tych, którzy się pysznią i wynoszą, wynoszą się ponad Mnie i niszczą cię, usunę samochwalców (So 3: 11). Co to są za samochwalcy? – ogromna większość dzisiejszych chrześcijan, którzy są w kościele śmierci i tak naprawdę nie są chrześcijanami, tylko zostali wezwani w Imię Chrystusa, a Zorobabel i tak zrobi z nich użytek; właściwie ich pokieruje; oni są górą, która nie wie dokładnie, co ze sobą począć, ale Zorobabel dokładnie już wie. Za 4: 7 Czymże ty jesteś, góro wysoka, dla Zorobabela? On położy kamień na szczycie, wśród radosnych okrzyków: Dzięki, dzięki za nią!» Położy na niej kamień, czyli tak naprawdę położy Moc Chrystusa, czyli Kamień Węgielny – Moc Chrystusa, który wziął we władzę teraz wszystkich tych, którzy zostali zebrani w Imię Chrystusa, mimo że nie są kierowani ku Chrystusowi, ale ku ciemnościom, jako zasób własnych potrzeb dzisiejszych sił demonicznych. Góra Syjon jest miejscem, które na początku zostało dane synom Boga, ale oni to porzucili, a w tej chwili Synowie Boga zstępują na górę Syjon, aby ją przywrócić do pierwotnego stanu Doskonałości, do pierwotnej Prawdy, która musi być na tym świecie; ale jest w tym świecie już przez Chrystusa Pana objawiona.
Przemiana dzieje się w taki sposób, że Bóg przychodzi do wnętrza człowieka i przemawia do niego, do wnętrza; i ludzie mówią tak: „coś się we mnie dzieje, strasznie się czuję, ja tego nie rozumiem, mam takie problemy, skąd one się biorą?” Dlatego, że człowiek nie jest po to, aby znalazł sobie na tym świecie miejsce takie jakie znalazł i później umarł, i nic więcej nie czynił – on jest z innego powodu na tej Ziemi. Dzisiejszy człowiek nie pamięta już powodu, dla którego tu się znalazł. Jaki jest sens Nowego Testamentu? – Nowy Testament jest po to, aby wypełnić Stary Testament, aby uczynić nas zdolnymi do wypełnienia Starego Testamentu, który oczekuje cały czas na wypełnienie – a to jest właśnie uwolnić Córę Syjonu, Żonę Boga, wyzwolić ją z utrapienia, usunąć samochwalców z tej góry, wielkiej góry, którą dzisiaj zajmuje kościół, księża. Kościół zajmuje to miejsce i wspólnie z upadłymi aniołami w dalszym ciągu dokonuje deprawacji Żony Boga, bo ona ma moc tworzenia, a oni chcą, żeby się tworzyło coraz więcej pieniędzy. Wykorzystują tę siłę, tę moc, razem z upadłymi aniołami, czyli ulegli upadłym aniołom, i są to upadli aniołowie, którzy się w ten sposób tu przejawiają. Bóg mówi: Nie podoba Mi się to wszystko! Jeden z wersetów mówi: I cóż tutaj mam? Przyszedłem na ten świat, i cóż tutaj mam? Wszyscy chodzą własnymi ścieżkami i w ogóle Mnie nie słuchają, nie obchodzi ich to, co Ja im mówię, bo Ja jestem gdzieś na górze, a oni są na dole. I dlatego tutaj Bóg przywraca władzę Synów Bożych na Syjonie. Góra Syjon została dana w darze Synom Boga. My, którzy wierzymy, całkowicie wierzymy Chrystusowi, że On nas Odkupił, żyjemy w sposób święty – ta świętość może nie jest podobna do tej świętości, którą foruje dzisiejszy kościół przez adwokata diabła, tylko jest to świętość, która objawia się w każdej dziedzinie naszego życia w sposób wewnętrzny, a i zewnętrzny. Wierzymy Chrystusowi; świętość polega u nas na tej sytuacji, że staczamy bitwę mocą Świętości Ducha Chrystusowego, który zstępuje do nas przyodziany w Siedem Duchów, które objawiane są jako siedem rogów i siedmioro oczu, które są Duchem mądrości, Duchem rozumu, Duchem rady, Duchem męstwa, Duchem wiedzy, Duchem posłuszeństwa i Duchem bojaźni Bożej, a Sam Bóg jest Tym, który siedzi nieustannie na wysokości, a Jego Duchy istnieją cały czas w Chrystusie i objawiają się mocą tej tajemnicy obecności Duchów. To nie nasza umiejętność powoduje, że my wierzymy, ale Duch którego przyjmujemy. Wiara i Nadzieja zostały nam dane, abyśmy Ducha Chrystusowego przyjęli, a nie żebyśmy coś umieli – żebyśmy Ducha Chrystusowego przyjęli, a z Nim Siedem Duchów Boga. Za 4:10: „Bo któż by lekceważył chwilę skromnego początku, skoro z radością patrzą na pion ołowiany w ręku Zorobabela. Siedem owych to oczy Pana, które przypatrują się całej ziemi».”
Iz 12:1: „Ty powiesz w owym dniu: Wychwalam Cię, Panie, bo rozgniewałeś się na mnie, lecz Twój gniew się uśmierzył i pocieszyłeś mię!”
Postępowanie człowieka wynika z tego, jaki duch w nim jest – jeśli jest Duch Światłości, to postępowanie jest w Światłości; jeśli jest duch zły, to jest postępowanie złe. W jednym z wersetów apokryficznych świętego Jana jest ukazane, że Jezus Chrystus mówi do Bartłomieja: Podnieś ręce szaty i przyłóż do oczu duszy. Zrobił to Bartłomiej, ale nic nie dostrzegł, i mówi Jezus Chrystus: Ponownie to uczyń – gdy to uczynił, to dostrzegł duchową naturę ludzi – i mówi Jezus Chrystus: Zobacz, oni radują się w Chwale, bo mieszka w nich Duch Boży, i zaraz, za chwilę szatan ich zaczął dręczyć, czyli duch inny wpadł, i ci ludzie zaczęli rzucać kamieniami, bluźnić, przeklinać. Nie robili tego, dlatego, że tak myśleli, tylko że inny duch w nich był. I gdy jest Duch Boga, postępują w sposób Boży; gdy jest duch inny, postępują źle. I dlatego my musimy walczyć o to, żeby był w nas Duch Boga, żeby Duch Boga w nas istniał. To nie chodzi o tylko same martwe uczynki, ale o głęboki stan wiary i wyrażenia tej wiary. Jak to mówi Izajasz, Bóg przemawiał do ludzi na wszystkie sposoby, czyli we wszelki sposób chciał człowieka do Siebie pociągnąć, i w różny sposób to się dzieje. Jezus Chrystus przedstawia: Wy, dzieci Światłości uczcie się wspólnoty w działaniu dla uzyskania Prawdy, tak jak ludzie którzy żyją na ziemi wszystko czynią, aby mieć zysk, który jest dla ciała; oni się potrafią dogadać, i wy, dzieci Światłości też to czyńcie! Ale kiedy to możemy czynić? Kiedy to człowiek Światłości może czynić? – kiedy jest naprawdę człowiekiem Światłości i kiedy jest człowiekiem, który ma Siedem Duchów Boga. Iz 11: 1 I wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. 2 I spocznie na niej Duch Pański, duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa, duch wiedzy i bojaźni Pańskiej. To co jest napisane, znamy z dzisiejszego świata, kościoła, jako Dary Ducha Świętego: Dar mądrości, Dar rozumu, Dar rady Dar męstwa, Dar umiejętności, Dar pobożności i bojaźni Bożej. Czym jest dar? – dar całkowicie jest dany w nasze ręce, abyśmy mogli nim zarządzać, ale tak jak chcemy. Ale Duch już nie jest taki, jeśli jest Duch mądrości, to nie możemy tą mądrością zarządzać, tak jak my chcemy, aby ona nam przynosiła zysk, bo mamy Ducha mądrości i Duch mądrości musi nam służyć. To jest Siedem Duchów Boga. Ap 1: 4 Jan do siedmiu Kościołów, które są w Azji: Łaska wam i pokój od Tego, Który jest, i Który był i Który przychodzi, i od Siedmiu Duchów, które są przed Jego tronem. Więc Bóg Ojciec jest odrębnym stanem, nie jest tutaj ukazany jako Duch, który ukazuje Swoje siedem przymiotów – są to osobne Duchy. To są Duchy, które są posłane na Ziemię. Nasz umysł działa w taki sposób, że coś mamy i czymś rozporządzamy, ale kiedy Bóg przysyła Siedmiu Duchów, to nie jest to coś, co mamy, ale to „Coś”, na co zasługujemy, albo „Coś”, co nas przemienia. Duch mądrości daje nam mądrość, ale tylko wtedy, kiedy jesteśmy tymi, którzy słuchają mądrości Bożej. Duch rozumu przychodzi i daje nam rozum, a do czego ten rozum służy? 1 J 5: 20 Wiemy także, że Syn Boży przyszedł i obdarzył nas zdolnością rozumu – czyli dał nam Ducha rozumu – abyśmy poznawali Prawdziwego. Te Duchy są po to, abyśmy poznawali tajemnicę wszystkiego, a nie żebyśmy mieli jakąś umiejetność, którą sobie sami wykrzesamy. On daje Siedem Duchów, aby te Siedem Duchów przemieniło i zmieniło nas całkowicie i żeby One były naszą Mocą. Siedem Duchów jest naszą mocą Synów Bożych – to są ci, którym Bóg udziela Swojego Ducha, daje im Ducha mądrości, Ducha rozumu, Ducha rady, Ducha męstwa, Ducha wiedzy czyli Ducha umiejętności – jest Siedem Duchów. Jeśli przyjrzymy się życiu Jezusa Chrystusa, to wiemy jakim niezmiernie głębokim Duchem rozporządza, jaki Duch w Nim istnieje. Istnieje w Nim Duch Boży – mówi On: Kto na Mnie patrzy, widzi i Ojca, bo Ja i Ojciec jesteśmy Jednym. I Bóg daje Mu te wszystkie Siedem Duchów. Ale jaki Duch, który jest tu nie wymieniony, który istnieje i widzimy go w Jezusie Chrystusie? – DUCH POSŁUSZEŃSTWA. To jest bardzo wyraźnie przedstawione w Rz 5: 18 A zatem, jak przestępstwo jednego sprowadziło na wszystkich ludzi wyrok potępiający, tak czyn sprawiedliwy Jednego sprowadza na wszystkich ludzi usprawiedliwienie dające życie. 19 Albowiem jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wszyscy stali się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo Jednego wszyscy staną się sprawiedliwymi. Jest wyraźnie ukazane, że Jezus Chrystus ma Ducha posłuszeństwa, czyli Ducha mądrości, Ducha rozumu, Ducha rady, Ducha męstwa, Ducha wiedzy, Ducha posłuszeństwa i Ducha bojaźni Bożej. Nie możemy myśleć o tym jako o Darach, dlatego że to zmienia naszą wewnętrzną postawę i percepcję, my inaczej o tym myślimy; jeśli ktoś przychodzi i przynosi dar, daje dar a my możemy zrobić z nim co chcemy – ale gdy przychodzi Ten, który zarządza tym miejscem, którym jesteśmy, to my nie możemy tym miejscem zarządzać jak chcemy, tylko już zarządza Ten, który przyszedł i do którego to miejsce należy i nim zarządza. Flp 2:13-15: „Albowiem to Bóg jest w was sprawcą i chcenia, i działania zgodnie z [Jego] wolą. Czyńcie wszystko bez szemrań i powątpiewań, abyście się stali bez zarzutu i bez winy jako nienaganne dzieci Boże pośród narodu zepsutego i przewrotnego. Między nimi jawicie się jako źródła światła w świecie.”
Iz 12:3: „Oto Bóg jest zbawieniem moim! Będę miał ufność i nie ulęknę się, bo mocą moją i pieśnią moją jest Pan. On stał się dla mnie zbawieniem!”
Mówiąc o Dziele Jezusa Chrystusa, w dalszym ciągu odczuwam taką sieć, w którą są złowieni ludzie; to jest sieć, która zatrzymuje człowieka przy minimalnej, ograniczonej wiedzy Dzieła Chrystusa, czyli Jezus Chrystus umarł na Krzyżu, w dalszym ciągu tam wisi, i trzeba patrzeć na Tego wiszącego i tak samo się umartwiać. Ale jest przecież napisane w Rz 7: 4 Tak i wy, bracia moi, dzięki ciału Chrystusa umarliście dla Prawa, by złączyć się z innym – z Tym, który powstał z martwych, byśmy zaczęli przynosić owoc Bogu. Tu jest ta tajemnica – przynosić owoc Bogu to jest zjednoczyć się z Tym, czyli ze Zmartwychwstałym, bo Zmartwychwstały jest Dawcą całkowicie nowego naszego Życia, czyli naszej Inkarnacji Świętej, czyli wcielenia w nową naturę. Jesteśmy powołani do Życia ponownie; jest to inkarnacja, ale święta – jesteśmy nie do życia na tej Ziemi powołani w sposób związany z nadrzędnością ciała, ale jesteśmy powołani do nowego całkowicie istnienia, czyli wcieleni też w ciało, ale święte, stworzone w Jezusie Chrystusie, dla dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili (Ef 2: 10). Nie trzeba nic zrobić, oprócz tego, żeby wierzyć. W tym momencie, kiedy wierzymy Bogu, to nie chodzi o to, żebyśmy umieli, tylko żebyśmy wierzyli Bogu, a przez wiarę dokona się dzieło, nie takie które dzisiejszy kościół na nas sprowadza jako dary umiejętności spowiedzi, dary umiejętności pokuty – ale Duch Boga w nas mieszka, dlatego że jesteśmy przez Niego przygotowani do tego, aby On w nas zamieszkał. Kiedy Jemu całkowicie wierzymy, to wiara w nas się objawia obecnością Siedmiu Duchów. Wiara przyjmuje postać całkowicie inną, nie jest to „coś” w głowie, tylko jest to konkretny stan Ducha mądrości, Ducha rozumu, Ducha rady, Ducha męstwa, Ducha wiedzy, Ducha posłuszeństwa i Ducha bojaźni Bożej. Człowiek, który uwierzył i w nim jest Siedem Duchów, został uposażony, przenikniony Siedmioma Duchami i stał się zdolny całkowicie, aby objawić tajemnicę temu, który jest także przez wiarę uzdolniony do przyjęcia Siedmiu Duchów, aby mógł innym to objawić. Gdy nie ma w człowieku Siedmiu Duchów, to nie ma możliwości aktywnej wiary – bo przez aktywną wiarę Bóg objawia się w nas przez Siedem Duchów, przez siedem tych Potęg własnych. Hbr 4: 15 Nie takiego bowiem mamy arcykapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz doświadczonego we wszystkim na nasze podobieństwo, z wyjątkiem grzechu. Wszystko czyni, aby nam ukazać, że nie jest to dla nas niemożliwe, ale skrojone na naszą miarę, skrojone na naszą zdolność.
Faktem niezaprzeczalnym jest Odkupienie Chrystusa, który odkupił człowieka i jest tam odkupiona, nasza wolna dusza; dusza nasza jest czysta; dusza nasza jest całkowicie uwolniona i jest całkowicie z Chrystusem ukryta w Bogu. I jest człowiek na dole, jest jego życie, jest Piękna Córka Ziemska, Żona Boga i są grzechy ciała. My jako Synowie zstępujemy na dół i wszystko to, co Chrystus uczynił, czynimy też na dole – więc nie są to drogi na dole jakieś nieznane, niezrozumiane. To jest dokładnie kalka tego, co Chrystus uczynił, i my mamy tak uczynić. Dokładnie jak Jezus Chrystus mamy żyć Mocą Siedmiu Duchów, które dają nam tę zdolność wykonania dzieła, ponieważ Chrystus Pan, Baranek jakby zabity ma siedem rogów i siedmioro oczu, to jest obecność Siedmiu Duchów, które w Nim istnieją w pełni – to jest Obecność Boga – a oprócz Siedmiu Duchów jest Bóg, o którym mówi Jezus Chrystus: Kto Mnie widzi, widzi i Ojca, bo Ja i Ojciec jesteśmy Jednym. Ojciec jest niewidzialny dla nikogo, tylko dla Syna, a Duchy są dla wszystkich widzialne przez Jego Dzieła. J 15:14-15: „Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego.”
Iz 12:4: „Powiecie w owym dniu: Chwalcie Pana! Wzywajcie Jego imienia! Rozgłaszajcie Jego dzieła wśród narodów, przypominajcie, że wspaniałe jest imię Jego!”
Piękna Córka Ziemska, którą Bóg stworzył na samym początku; Ziemię stworzył a jednocześnie Córkę Bożą, Żonę Boga postawił na górze Syjon – a góra Syjon jest Niebem, Domem na Górze, Nowym Jeruzalem, doskonałym stanem Boskiej Tajemnicy, miejscem dla Synów Bożych przygotowanym, czyli miejscem Nieba, które panuje nad Ziemią, i tylko wtedy to, co jest na Ziemi może wzrastać ku Doskonałości Bożej.
Powiem tutaj kilka słów Einsteina: Problem, który powstał na danym poziomie rozumowania, nie może zostać rozwiązany tym samym systemem – musi powstać wyższy system, który jest w stanie dopiero rozpoznać błąd i rozwiązać niższy system. Jeśli jest aksjomat, podstawa matematyczna, to ta podstawa matematyczna tworzy pewien system, który udowadnia prawidłowość aksjomatu. Jeśli ten system jednak się nie sprawdza, ludzie nie mogą rozwiązać pewnego powstałego problemu, ponieważ ten system jest niewydolny, i rozumieją, że aksjomat musi być błędny, ponieważ nie ukazuje ostatecznego wyjścia z tego stanu; więc dochodzą do zrozumienia, że aksjomat jest błędny i nie mogą poznać błędu aksjomatu wzorami, które powstały na podstawie tego aksjomatu. Ale kiedy powstanie nowy aksjomat, a nowy aksjomat może powstać tylko z Mocy Bożej; kiedy zostaje uświadomiona tajemnica góry Syjon, wtedy powstaje sens wszelkiego poznania i spoczywa na człowieku Siedem Duchów Boga; Duch mądrości, Duch rozumu, Duch rady, Duch męstwa, Duch wiedzy, Duch posłuszeństwa i Duch bojaźni Bożej – bo Bóg Ojciec daje je, to ten człowiek z tamtego poziomu jest w stanie rozumieć błędny stan poniższego aksjomatu; nie może inaczej tego poznać. Rozumem tego nie pozna, bo to jest po prostu niemożliwe, tylko wtedy kiedy jest w nim Siedem Duchów, czyli Prawda Niebios. I dlatego mówi Einstein: Nie można rozwiązać problemu na danym poziomie tym samym rozumowaniem. Musi powstać wyższy poziom pojmowania, aby rozwiązać poniższy poziom rozumowania. Następuje powołanie nas do wyższego stanu Boskiego i musi być w nas Siedem Duchów Boga, bo system ludzki nie jest w stanie zrozumieć tych sytuacji, to musi być Siedem Duchów Boga i człowiek staje się inną istotą. Mimo że jest w tym samym ciele, ale jest inną istotą, istotą Boga, gdzie w nim istnieje Siedem Duchów Boga – mądrość Boga, rozum Boga, rada Boga – właściwe poznanie, męstwo, wiedza, posłuszeństwo, bojaźń Boża. Tylko Nowy Człowiek, będący na Syjonie może usunąć upadłych aniołów.
Skąd się wzięła w głębinach Piękna Córka Ziemska, dlaczego Ona tam jest? – to jest miejsce, gdzie powinna być, tylko nie powinna być w takim stanie, tylko w stanie Jasności. Bóg stworzył człowieka, naturę cielesną, materię. 1 Kor 15: 46 Nie było jednak wpierw tego, co duchowe, ale to, co ziemskie; duchowe było potem. Dla człowieka, który myśli że duchowość jest nadrzędna – bo jest nadrzędna; dlaczego nie powstała pierwsza? Dlaczego powstała materia pierwsza? – dlatego, że materia powstała jako początek który ma potencjał Prawdy, ale ten potencjał Prawdy dopiero może być wydobyty przez duchową naturę, więc Bóg stwarza Piękną Córkę Ziemską, czyli Żonę Swoją, a Żona to jest ta, która jaśnieje blaskiem Swojego Męża i rozsławia blask swojego Męża i Siedem Duchów swojego Męża, która ma udział w Siedmiu Duchach swojego Męża, w niej jest udział Siedmiu Duchów Męża. Ona jest przeznaczona do tego, aby w Niej istniało Siedem Duchów Jej Męża, czyli Boga. Żona Boga została stworzona na początku, jako ta, która w głębinach materii, gdzie Światłość Boga jest przyczyną stworzenia i początku, nieustannie jaśnieje, oczekuje na rozpalenie, na obudzenie do Życia. I Ona tam przebywa, jest strumieniem Światłości w głębinach materii, materia na Nią nie wpływa – Ona wpływa na materię, na pierwiastek Boski w materii. I w ten sposób Ona jest na dole, bo tam musi być, tam jest Jej miejsce. Ona tam emanuje Chwałą Boga w naturze ziemskiej, cielesnej, rozpala ogień Chwały Bożej i natura cielesna jak ziarenko pęka i wydaje plon Chwały, czyli dzieci Boże. Synowie Boży, którzy zostali stworzeni przez Boga, oni dbają całkowicie o stan ten, aby materia i stan jej Boskiej tajemnicy był niezakłócony, był doskonały. To jest ta sama sytuacja z Adamem – Adam gdyby nie upadł, Ewa nigdy by nie doświadczyła upadku, bo on jest jej mocą, a mocą jego jest Bóg, więc ona by nie upadła, gdyby on nie upadł; ona odzwierciedla tylko jedną rzecz – konfrontację z ciemnością, ale on jest Światłością i ona tę ciemność odrzuca przez wydobycie Światłości, którą utrzymuje w niej Adam, bo Adam jest przyczyną jej Światłości, bo on w konsekwencji tego, że jest przez Boga stworzony, Światłość w nim istniejąca jest Światłością Boga, a jednocześnie ona ma w sobie też tę Światłość, którą on utrzymuje. On nie może jej zagubić, dlatego że ona nie jest w stanie się utrzymać, ale i on nie może jej posłuchać, ponieważ razem stracą istnienie. I tu nastąpiła sytuacja upadku synów Bożych, nie posłuchali Pięknej Córki Ziemskiej, bo Ona nie uległa, ale to oni ulegli duchowi mocarstwa powietrza i zamiast utrzymywać Ją w stanie Światłości, to skazili Ją pożądliwością, i w tym momencie Ona w dalszym ciągu „pędziła przez wszechświat”, ale już nie w tę stronę. Jej energia, Jej siła, Jej moc pozostała, tylko już nie służy Bogu i nie służy stworzeniu, tylko jest wrogością dla stworzenia i działa przeciwko człowiekowi. Dlatego Piękna Córka Ziemska, Żona Boga zawsze jest w głębinach, Ona jest na górze Syjon, ale jest w głębinach i trzeba Ją stamtąd wydobyć, a właściwie nie wydobyć, bo Ona tam zawsze jest, to nie chodzi o wydobycie Jej, tylko o przywrócenie Jej Światłości, przywrócenie Jej Dzieła. Pnp 4:16; 5:1: „Powstań, wietrze północny, nadleć, wietrze z południa, wiej poprzez ogród mój, niech popłyną jego wonności! Niech wejdzie miły mój do swego ogrodu i spożywa jego najlepsze owoce! Wchodzę do mego ogrodu, siostro ma, oblubienico; zbieram mirrę mą z moim balsamem; spożywam plaster z miodem moim; piję wino moje wraz z mlekiem moim. Jedzcież, przyjaciele, pijcie, upajajcie się, najdrożsi!”
Iz 12:5-6: „Śpiewajcie Panu, bo uczynił wzniosłe rzeczy! Niech to będzie wiadome po całej ziemi! Wznoś okrzyki i wołaj z radości, mieszkanko Syjonu, bo wielki jest pośród ciebie Święty Izraela!»”
Synowie Boży to są wszyscy ci, którzy uwierzyli Chrystusowi – ludzie, wy też nimi jesteście! Jesteście dwoistą istotą, jesteście jednocześnie Boską istotą i ziemską istotą. Iz 52: 1 Przebudź się, przebudź! Przyodziej moc twą, Syjonie! Oblecz się w szaty najokazalsze, o Święte Miasto, Jeruzalem! Bo już nie wejdzie nigdy do ciebie żaden nieobrzezany ani nieczysty. 2 Otrząśnij się z prochu, powstań, o Branko Jerozolimska! Rozwiąż sobie więzy na szyi, pojmana Córo Syjonu! 3 Albowiem tak mówi Pan: «Za darmo zostaliście sprzedani i bez pieniędzy zostaniecie wykupieni. 4 Tak bowiem mówi Pan Bóg: Mój lud udał się niegdyś do Egiptu, aby tam zamieszkać; następnie Asyria uciskała go nadmiernie. 5 A teraz, cóż Ja mam tutaj? – wyrocznia Pana. Ponieważ lud mój został bez powodu wzięty i ci, co panują nad nim, wydają okrzyki zwycięstwa – wyrocznia Pana – moje zaś imię stale, każdego dnia bywa znieważane, 6 dlatego lud mój pozna moje imię, zrozumie w ów dzień, że Ja jestem Tym, który mówi: Otom Ja!» 7 O jak są pełne wdzięku na górach nogi zwiastuna radosnej nowiny, który ogłasza pokój, zwiastuje szczęście, który obwieszcza zbawienie, który mówi do Syjonu: «Twój Bóg zaczął królować». 8 Głos! Twoi strażnicy podnoszą głos, razem wznoszą okrzyki radosne, bo oglądają na własne oczy powrót Pana na Syjon. 9 Zabrzmijcie radosnym śpiewaniem, wszystkie ruiny Jeruzalem! Bo Pan pocieszył swój lud, odkupił Jeruzalem. To, o czym dzisiaj rozmawiamy jest kompletnie niepojęte, nieznane i niezrozumiane, w ogóle dzieło człowieka, dzieło Synów Bożych, które Bóg przekazał człowiekowi, bo dzisiaj zadbał o to kościół, żeby ono było nieznane i nikt tego nie rozumiał. Ale to jest mowa do nas, do Synów Bożych, których domem jest Syjon. Dlatego święty Paweł mówi takie słowa: Flp 3: 20 Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy Pana naszego Jezusa Chrystusa, 21 który przekształci nasze ciało poniżone, na podobne do swego chwalebnego ciała, tą potęgą, jaką może On także wszystko, co jest, sobie podporządkować. Jesteśmy w tym momencie w dziele, które jest ogromnie, ogromnie zapomniane, ono jest zapomniane przez Chrześcijaństwo, i gdy zrozumiemy dlaczego Jezus Chrystus przyszedł na Ziemię; to przyszedł po to, aby to właśnie przypomnieć, i to się stało – żeby Syjon stał się Nowym Jeruzalem, miejscem istnienia Synów Bożych, którzy z góry panują nad tym całym chaosem na Ziemi, aby Ziemia przestała być chaosem i pustkowiem (Rdz 1:2). Jezus Chrystus przyszedł, aby dzieło wolności Syjonu nastąpiło – i przez tysiąc siedemset lat są straszne kłamstwa, że ludzie nawet nie rozumieją, że coś takiego w ogóle istnieje, że to są jakieś sekty, które mówią o Syjonie, o jakimś dziele, o którym kompletnie o nim ksiądz nie mówi. A dlaczego nie mówi? – bo jemu jest to nie na rękę, bo on jest właśnie z tego Syjonu, on właśnie współdziała z upadłymi aniołami; i działa z góry, aby się nigdy to nie stało, bo właśnie upadli aniołowie chcą mieć Syjon na zawsze, mimo że nie są dziedzicami. Porzucili dziedzictwo, Bóg spalił ich ducha i nie mają już możliwości powrotu – bo są już nowi Synowie, Synowie Boży stworzeni przez Boga w Jezusie Chrystusie dla tych dzieł, a dzisiaj nikt ich nie pamięta, nie mówi się o nich i wszystko się robi, żeby nikt nie pamiętał. Gdy czytamy Nowy Testament i żyjemy zgodnie z nim, to on sam nas prowadzi do Syjonu, sam nas prowadzi do górnego Jeruzalem. Co święty Paweł mówi o górnym Jeruzalem? Ga 4: 26 Natomiast górne Jeruzalem cieszy się wolnością i ono jest naszą matką. Kiedy my zdążamy na Szkliste Morze, to cieszy się wolnością, ponieważ Synowie Boży tam zapanowali i wyrzucili zło. I dlatego Synowie Boży już są wolni, ale wszyscy inni, którzy nie są Synami Bożymi, bo nimi nie chcą być, w dalszym ciągu cierpią głód wdzięczności – bo przez wdzięczność jest karmiona ich dusza. Gdy my jesteśmy na górze Syjon, czyli w górnym Jeruzalem, następuje usunięcie całkowicie władzy upadłych aniołów. Oczywiście nie my to czynimy, jako fizyczne istoty ale my Synowie Boży, którzy są Aniołami. My przez głębokie oddanie się Bogu mamy Siedem Duchów: Ducha mądrości, Ducha rozumu, Ducha rady, Ducha męstwa, Ducha wiedzy, Ducha posłuszeństwa i Ducha bojaźni Bożej, i przez trwanie w głębokim stanie oddania się Bogu Ojcu, On w nas działa, bo to Chrystus działa, i On rozszerza na Syjonie Chwałę Swoją, i dlatego mówi: Nie bój się już, Córko Syjońska, Bóg twój zaczął panować! Bóg powraca na Syjon w Synach Bożych, inaczej to się nie może stać, Synowie Boży na Syjonie panują i właśnie są napełnieni Siedmioma Duchami Boga posłanymi na Ziemię. I my właśnie, przez posłuszeństwo Bogu całkowicie, rozszerzamy władzę Boga na Górnym Jeruzalem, czyli górze Syjon, gdzie rozpada się władza, która na Ziemi objawia się w taki sposób że Bóg zaczął panować i to ludzie widzą. On nie zgadza się z tym co się tu dzieje: i cóż tu zastałem? Synowie Boży Trwają całkowicie w Bogu. On mocą Siedmiu Duchów Boga w nas wypełnia Wolę Nieba. Mt 6:9-10: „Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje! Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie.”
